สิบกุมภา

อีกไม่กี่วันก็จะกลับมาถึงวันที่ดอกกุหลาบสีเหลืองของเราบานแล้ว

ยังคงจดจำร่องรอยความหวานของวันวานได้เหมือนว่าพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

รอยยิ้มอุ่นๆทามกลางหมอกหนา..ยังคุ้นตา 

สองมือที่โอบไหล่ยังคงอุ่นใจและอุ่นกายทุกครั้งที่ได้สัมผัส

...เหมือนเป็นเด็กน้อยที่รอคอยอะไรสักอย่าง  ตื่นเต้นกับวันที่ตัวเองคิดว่ามันสำคัญ

..โดยที่บางครั้งไม่รู้เลยว่า....ความรู้สึกว่ายวนแบบนี้เราเป็น เรารู้สึกข้างเดียวรึปล่าว

เวลา นำพาให้การเดินทางระหว่างเรายาวนานขึ้น

จากวันแรกที่เราเป็นเพียงแค่คนรู้จัก...กลายเป็นคนเคยคุ้น  คุ้นเคย

จนกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต..ที่คิดว่าจะขาดหายกันไปได้มั๊ย

สองขาจะมีแรงก้าวเดินมั๊ย..ถ้าไม่มีมืออีกสองมือมาประคอง

หัวใจจะยังคงมีแรงเต้นไหวให้เป็นจังหวะมั๊ย..ถ้าไม่ใช้หัวใจอีกดวงโอบให้อุ่น

แม้นว่าระยะทางที่เดินทางผ่านมา  จะมีเหล็กแหลมทิ่มแทงหัวใจให้หยดเลือดรินไหล 

จนในบางขณะ   ไม่มีเรี่ยวแรงกระทั่งจะวูบไหวตามสายลมของชีวิต

แต่ยังใช้กลีบบางของดอกไม้แห่งความรักของฉัน  ปะชุนให้หัวใจกลับมาเต้นไหวได้อีกครั้ง

จนมีแรงหยัดยืนมาถึงวันนี้....ปีที่สิบสองของสิบกุมภา...

จวบจนวันนี้ ...คงไม่มีคำไหนจะเอ่ยได้ดีกว่า

ฉันรักคุณ

edit @ 8 Feb 2010 18:17:55 by สิบกุมภา